ارتز مچ‌پا (AFO): بازیابی حرکت پا و مچ پا

ارتز مچ‌پا (AFO) برای همی‌پلژی پس از سکته، عوارض آسیب نخاعی، فلج اطفال یا ضعف عصب محیطی که عضلات بازکننده پا را درگیر کرده، تجویز می‌شود؛ این ارتز حرکت مچ پا را حمایت و کنترل می‌کند و به راه رفتن ایمن‌تر کمک می‌کند و از کشیده‌شدن نوک پا که در افتادگی پا رایج است جلوگیری می‌کند. اثربخشی آن در مروری نظام‌مند در Scientific Reports (۲۰۲۱) روی بیماران سکته‌مغزی تأیید شده: AFO سرعت راه رفتن، ریتم گام و طول گام را بهبود می‌بخشد و زاویه خم‌شدن پشتی پا هنگام برخورد با زمین را نیز اصلاح می‌کند — هرچند بیشتر شواهد موجود به اثرات کوتاه‌مدت مربوط است.

در تجربه بالینی، AFO نتایج قابل‌توجهی نشان داده است؛ برای نمونه، بیماری با فلج عضله تیبیالیس قدامی و انقباض تاندون آشیل پس از تصادف، با ارتز دارای پیستون هیدرولیک توانست دامنه حرکتی مچ پای خود را به قدری بهبود دهد که پس از سه ماه بتواند مستقل بایستد و راه برود. AFO همچنین برای اصلاح پای چماقی مادرزادی در کودکان، به‌ویژه پس از مرحله قالب‌گیری گچی به روش پونستی، مؤثر است — نسبت به ارتز سنتی دنیس-براون تنفس‌پذیرتر و برای تمیزکردن روزانه آسان‌تر است و درمان معمولاً بین سه تا ۳۶ ماه بسته به پاسخ کودک طول می‌کشد.