پرش به محتوای اصلی
Lê Hoàn Prosthetics & Orthotics

اندام مصنوعی

قطع هر دو پا – یکی بالای زانو، یکی زیر زانو – و راه رفتنی مانند افراد عادی

دو ویدیوی واقعی از یک بیمار با قطع هر دو پا (یکی بالای زانو، یکی زیر زانو) که بدون عصا راه می‌رود، همراه با شواهد علمی درباره نقش سوکت، سیستم تعلیق، زانوی مصنوعی، تنظیم پروتز و تمرین.

قطع هر دو پا – یکی بالای زانو، یکی زیر زانو – و راه رفتنی مانند افراد عادی

دو ویدیوی واقعی از یک بیمار: مرد جوانی که هر دو پای خود را از دست داده است، یکی بالای زانو و دیگری زیر زانو. با شلوار بلند تقریباً هیچ‌کس متوجه نمی‌شود که او با دو پای مصنوعی راه می‌رود.

اطلاعات هویتی حذف شده است. این یک مورد منفرد است و جایگزین شواهد علمی نیست؛ نتیجه هر فرد به سن، علت قطع عضو، استامپ، قدرت عضلات و تمرین بستگی دارد.

دو ویدیو، یک انسان

ویدیوی اول (۲۰۱۵) زمانی ضبط شده که بیمار شلوارک پوشیده است: هر دو پروتز، از سوکت و مفصل زانو تا پنجه، به‌وضوح دیده می‌شوند. ویدیوی دوم (۲۰۱۷) با شلوار بلند ضبط شده و بیمار در کوچه‌ای باریک در هانوی بدون عصا و بدون چوب‌دستی راه می‌رود.

اگر دو ویدیو را کنار هم بگذاریم، مهم‌ترین نکته دیده می‌شود: گام‌های یکنواخت، تقارن دو طرف، تنه‌ی راست، بدون تاب‌خوردن لگن و بدون نیاز به نگاه کردن به پاها. فقط با شلوارک است که بیننده کل «ماشینی» را می‌بیند که به‌جای پاهای واقعی کار می‌کند.

چرا این مورد به‌ویژه دشوار است؟

فردی که یک پایش قطع شده همیشه یک پای سالم برای تکیه دارد: این پا بیشتر وزن را تحمل می‌کند، تعادل را حفظ می‌کند و کاستی‌های پروتز را جبران می‌کند. فردی که هر دو پایش قطع شده چنین تکیه‌گاهی ندارد.

پژوهشی در Prosthetics and Orthotics International (نشریه‌ی انجمن بین‌المللی پروتز و ارتز – ISPO) افراد با قطع دوطرفه را گروهی کوچک اما دشوارترین گروه در توان‌بخشی با پروتز می‌داند، زیرا پای سالمی برای جبران وجود ندارد و دو پروتز باید با هم هماهنگ باشند. در بریتانیا این گروه تنها حدود ۶٪ موارد ساخت پروتز اندام تحتانی را تشکیل می‌دهد؛ سطح قطع عضو عامل اصلی تعیین‌کننده‌ی توانایی راه رفتن است.

قطع بالای زانو انرژی بسیار بیشتری می‌طلبد

پژوهش کلاسیک Waters و همکاران (Journal of Bone and Joint Surgery، ۱۹۷۶) نشان داد: هرچه سطح قطع عضو پایین‌تر باشد، راه رفتن بهتر است. مرور سیستماتیک و متاآنالیز Ettema و همکاران (Prosthetics and Orthotics International، ۲۰۲۱) انرژی مصرفی راه رفتن را در مقایسه با افراد بدون قطع عضو کمّی کرد:

گروهانرژی مصرفی راه رفتن در مقایسه با فرد بدون قطع عضو
زیر زانو، بدون علت بیماری عروقیحدود ۱۲٪ بیشتر
بالای زانو، بدون علت بیماری عروقیحدود ۴۱٪ بیشتر
زیر زانو، به علت بیماری عروقیحدود ۳۶٪ بیشتر
بالای زانو، به علت بیماری عروقیحدود ۱۰۲٪ بیشتر
راهنمای خواندن شکل: هر ستون نشان می‌دهد هنگام راه رفتن نسبت به فرد بدون قطع عضو چقدر انرژی بیشتری مصرف می‌شود (خط عمودی برابر ۰٪ است). هرچه ستون بلندتر باشد، هر قدم سخت‌تر است. قطع بالای زانو پرهزینه‌تر از زیر زانو است و علت عروقی همه سطوح را سنگین‌تر می‌کند. داده‌ها: Ettema و همکاران، ۲۰۲۱.
راهنمای خواندن شکل: هر ستون نشان می‌دهد هنگام راه رفتن نسبت به فرد بدون قطع عضو چقدر انرژی بیشتری مصرف می‌شود (خط عمودی برابر ۰٪ است). هرچه ستون بلندتر باشد، هر قدم سخت‌تر است. قطع بالای زانو پرهزینه‌تر از زیر زانو است و علت عروقی همه سطوح را سنگین‌تر می‌کند. داده‌ها: Ettema و همکاران، ۲۰۲۱.

راهنمای خواندن جدول: هرچه عدد بزرگ‌تر باشد، هر قدم در مقایسه با فرد بدون قطع عضو سخت‌تر است. بیمار در ویدیوها هر دو بار را همزمان به دوش می‌کشد – یک پروتز بالای زانو و یک پروتز زیر زانو – آن هم بدون هیچ پای سالمی که کمک کند.

پژوهش Genin و همکاران (European Journal of Applied Physiology، ۲۰۰۸) نتیجه‌ای مشابه داد: هنگام راه رفتن، مصرف انرژی افراد با قطع بالای زانو ۳۰ تا ۶۰٪ بیشتر از حد طبیعی است، در حالی که در قطع زیر زانو فقط ۰ تا ۱۵٪ بیشتر است.

در واقع، بیشتر افراد با قطع هر دو پا از عصا، چوب‌دستی یا ویلچر استفاده می‌کنند

  • در پژوهشی روی ۲۹۱ جانباز با قطع دوطرفه‌ی ناشی از جنگ که به‌طور میانگین ۲۵٫۴ سال پیگیری شدند (Prosthetics and Orthotics International، ۲۰۱۶): ۸۸٫۳٪ همچنان هنگام راه رفتن از وسیله‌ی کمکی استفاده می‌کنند.
  • در سالمندان با قطع دوطرفه به علت بیماری عروقی یا دیابت (Journal of Rehabilitation Research and Development، ۲۰۱۵): از کسانی که پیش از قطع دوم راه می‌رفتند، تنها ۱۱٪ پس از آن هنوز می‌توانستند راه بروند؛ همه‌ی افراد با قطع بالای زانو در هر دو طرف توانایی راه رفتن را از دست دادند.

در کنار این اعداد، تصویر مرد جوانی که خودش، بدون عصا و بدون چوب‌دستی، با گام‌های یکنواخت در کوچه‌ای باریک راه می‌رود، نتیجه‌ای بسیار ارزشمند است.

چه چیزی به بیمار کمک می‌کند مانند افراد عادی راه برود؟ نگاه زیست‌مکانیکی

پروتز خودش «راه رفتن بلد نیست». برای اینکه فردی با قطع هر دو پا مانند افراد عادی راه برود، هر مرحله باید بر پایه‌ی اصول زیست‌مکانیک حل شود.

سوکت: «پی و بنیاد» انتقال نیرو

تمام وزن بدن از استخوان، از میان بافت نرم استامپ، به سوکت و از آنجا به زمین منتقل می‌شود. اگر سوکت محکم و دقیق نشسته نباشد:

  • استامپ در هر قدم درون سوکت بالا و پایین می‌رود، انرژی هدر می‌رود و حس کنترل بر پروتز از بین می‌رود؛
  • فشار روی چند نقطه متمرکز می‌شود و درد، تاول و زخم پوستی ایجاد می‌کند؛
  • فرد اعتمادبه‌نفس خود را از دست می‌دهد و به عصا پناه می‌برد.

در قطع هر دو پا، هر دو سوکت باید به یک اندازه دقیق باشند: خطای کوچک در یک سمت کل راه رفتن را کج می‌کند، زیرا پای سالمی نیست که آن را «اصلاح» کند.

سیستم تعلیق: ثابت نگه داشتن حجم استامپ

استامپ پس از فعالیت کوچک می‌شود. Board، Street و Caspers (Prosthetics and Orthotics International، ۲۰۰۱) حجم استامپ را در ۱۰ فرد با قطع زیر زانو پیش و پس از ۳۰ دقیقه راه رفتن اندازه گرفتند: با سوکت مکشی معمولی، استامپ به‌طور میانگین ۶٫۵٪ از حجم خود را از دست داد؛ وقتی خلأ از طریق یک دریچه‌ی یک‌طرفه ایجاد شد، حجم استامپ ثابت ماند. Beil و همکاران (۲۰۰۲) نشان دادند سوکت خلأ فشار مثبت را در فاز ایستایی کاهش و نیروی نگهدارنده را در فاز نوسان افزایش می‌دهد.

برای پروتزهای بالای زانو، مرور سیستماتیک Gholizadeh و همکاران (۲۰۱۴) نتیجه گرفت که هیچ سیستم تعلیقی «استاندارد» برای همه‌ی افراد با قطع بالای زانو وجود ندارد؛ انتخاب باید برای هر بیمار جداگانه انجام شود. به همین دلیل پروتز باید اختصاصی طراحی شود، نه اینکه آماده خریداری و روی بدن نصب شود.

مفصل زانو و تنظیم: کنترل فاز ایستایی و فاز نوسان

  • در فاز ایستایی، زانوی پروتز باید پایدار باشد و ناگهان خم نشود: برای فردی با قطع هر دو پا، خم‌شدن زانو یعنی زمین‌خوردن، زیرا پای سالمی نیست که او را نگه دارد.
  • در فاز نوسان، زانو باید هماهنگ با سرعت گام، نرم خم و راست شود تا پنجه به زمین گیر نکند و راه رفتن طبیعی به نظر برسد.
  • دو پروتز باید هم‌زمان تنظیم شوند: ارتفاع، زاویه‌ی نصب پا، موقعیت مفصل زانو نسبت به خط وزن. چند میلی‌متر یا چند درجه انحراف کافی است تا بدن مجبور شود با تاب‌دادن لگن یا خم‌کردن تنه آن را جبران کند.

در ویدیوی دوم، وقتی بیمار شلوار بلند پوشیده، این نشانه‌های جبرانی تقریباً دیده نمی‌شود – این نتیجه‌ی تنظیم خوب است.

قدرت عضلات لگن و تمرین

افراد با قطع هر دو پا از عضلات ناحیه‌ی لگن برای جایگزینی عضلات از دست‌رفته‌ی ران و ساق استفاده می‌کنند. پژوهش روی ۱۰ فرد با قطع دوطرفه که در بالا ذکر شد، گرایشی را ثبت کرد: هرچه عضلات لگن قوی‌تر باشد، توانایی راه رفتن بهتر است. بنابراین پروتز خوب فقط نیمی از نتیجه است؛ نیمه‌ی دیگر برنامه‌ی تمرینی اختصاصی است: تمرین تعادل، انتقال وزن، گام‌برداشتن و سپس تمرین روی زمین واقعی (شیب، پله، سطح ناهموار).

نتیجه‌ی بلندمدت

ساخت پروتز برای بیمار از سال ۲۰۱۰ و در ۲۳ سالگی آغاز شد. پس از حدود یک سال، استامپ به‌طور طبیعی کوچک شد و سوکت‌های جدید لازم شد، اما پوست استامپ سالم و بدون آسیب ماند و بیمار همچنان بدون وسیله‌ی کمکی خودش راه می‌رفت. ویدیوهای سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ نشان می‌دهد این نتیجه سال‌ها پایدار مانده است.

صادقانه با بیمار: همه فوراً به این نتیجه نمی‌رسند

هر فرد در سن، علت قطع عضو، طول و کیفیت استامپ، قدرت عضلات و عزم برای تمرین با دیگران متفاوت است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند افراد جوان با قطع عضو ناشی از علت غیرعروقی معمولاً پیش‌آگهی بهتری دارند. با این حال، وقتی سوکت دقیق طراحی شود، قطعات درست انتخاب شوند، دو پروتز هم‌زمان تنظیم شوند و فرد درست تمرین کند، فردی با قطع هر دو پا کاملاً می‌تواند به زندگی تقریباً عادی بازگردد.

ویدیوها از کانال یوتیوب Lê Hoàn

Bệnh nhân đi hai chân giả - một trên gối và một dưới gối
Hai Chân giả đi như bình thường

YouTube · Chân Tay Giả – Lê Hoàn

اگر شما یا یکی از نزدیکانتان قطع عضو دارید – یک پا یا هر دو، بالای زانو یا زیر زانو – برای معاینه و مشاوره حضوری تماس بگیرید: ‎+84 985 211 888‎ (تلفن / Zalo).

منابع

  1. Bilateral lower-limb amputee walking ability and the role of hip strength (10 bilateral amputees; two-minute walk test, isokinetic hip strength). Prosthetics and Orthotics International.
  2. Waters RL, Perry J, Antonelli D, Hislop H. Energy cost of walking of amputees: the influence of level of amputation. J Bone Joint Surg Am. 1976;58(1):42–46.
  3. Ettema S, Kal E, Houdijk H. General estimates of the energy cost of walking in people with different levels and causes of lower-limb amputation: a systematic review and meta-analysis. Prosthet Orthot Int. 2021;45(5):417–427.
  4. Genin JJ, Bastien GJ, Franck B, Detrembleur C, Willems PA. Effect of speed on the energy cost of walking in unilateral traumatic lower limb amputees. Eur J Appl Physiol. 2008.
  5. Ebrahimzadeh MH, Moradi A, Bozorgnia S, Hallaj-Moghaddam M. Evaluation of disabilities and activities of daily living of war-related bilateral lower extremity amputees. Prosthet Orthot Int. 2016;40(1):51–57.
  6. Henson et al. Ambulation and independence among veterans with nontraumatic bilateral lower-limb loss. J Rehabil Res Dev. 2015;52(7):851–858. PMID: 26745753.
  7. Board WJ, Street GM, Caspers C. A comparison of trans-tibial amputee suction and vacuum socket conditions. Prosthet Orthot Int. 2001;25(3):202–209. PMID: 11860094.
  8. Beil TL, Street GM, Covey SJ. Interface pressures during ambulation using suction and vacuum-assisted prosthetic sockets. J Rehabil Res Dev. 2002;39:693–700.
  9. Baars ECT, Geertzen JHB. Literature review of the possible advantages of silicon liner socket use in trans-tibial prostheses. Prosthet Orthot Int. 2005;29:27–37.
  10. Gholizadeh H, Abu Osman NA, Eshraghi A, Ali S. Transfemoral prosthesis suspension systems: a systematic review of the literature. Am J Phys Med Rehabil. 2014;93:809–823. PMID: 24743451.

شما یا یکی از عزیزانتان به مشاوره نیاز دارید؟

برای ارزیابی حضوری در هانوی وقت بگیرید یا پرونده خود را برای مشاوره از راه دور ارسال کنید. ما ظرف ۲۴ ساعت پاسخ می‌دهیم.

رزرو مشاوره